In de trein

Er werd gisteravond aan tafel uitgebreid gediscussieerd waar ik wel en niet heen zou kunnen, op mijn dagje alleen (This area bit dangerous. Ha. Ha.).
Okasan brengt me 's ochtends naar mijn overstap station en begeleidt me (met toestemming van de stationsmanager) helemaal naar de trein. Ze is bezorgd en dat vind ik schattig.

Ik lees in de trein en let dus niet goed op. Het is beter dat ik lees want dan val ik niet in slaap, zoals alle andere mensen in de trein. Maar ja, dan moet je wel op de haltes letten. Bij een station lukt het me om (in het Japans!) aan een medepassagier te vragen of dit het station is waar ik uit moet stappen. Hij kijkt me aan alsof hij water ziet branden. Hij zwaait met zijn hand en zegt 'volgende'. Daarna stapt hij bijna struikelend van het buigen uit.

Oorlog

Die vrouw is zó lief, je zou haar bijna opeten. Ik heb steeds de neiging haar te knuffelen (en doe dat overigens nooit). Ik zeg nu al gedag tegen Obachan, oma(tje). Ze geeft me haar hand, die ik met twee handen vasthoud, en bedank haar 300 keer. Sayonara zeg ik, vaarwel. Mata kite ne? zegt ze, tot snel weer ziens, hè? De kans is groot dat dit de laatste keer is dat ik haar zie.

Deze week was het 65 jaar geleden [2010] dat de bommen vielen op Hiroshima en Nagasaki. Een paar dagen geleden zagen mijn gastzussen en ik een stuk van een herdenking op tv. Ik initeerde een gesprek en stelde wat vragen. Ze vertelden iets dat ik nog niet wist. Ik wist dat Obachan aan de rand van Hiroshima was, op een treinstation met haar schoolklas, toen de bom viel. De bom heeft hen geen kwaad gedaan, maar ik hoor nu dat er ook vliegtuigen waren, met andere bommen en geschut. De groep meisjes werd beschoten. Obachan heeft haar vriendinnetjes om haar heen door geallieerd vuur zien sterven. Zelf is ze op de grond gaan liggen en heeft een streep kogels langs zich heen over de grond zien gaan. Obachan zegt dat ze daardoor nergens meer bang voor is. Mijn gastzus zegt dat ook oma zegt dat Japan veel foute dingen deed en dat er iets moest gebeuren. We praten over of dit de juiste (of enige) oplossing was. Ik zeg dat oorlog vreselijk is en dat ik vind dat waar twee vechten er altijd twee schuld hebben. Ze zucht, ze lijkt opgelucht.

Ik droom over oorlog. Toen Obachan daar op de grond lag, lag mijn oma Selma in Indië in een Jappenkamp op sterven door jaren slechte voeding en slaag.

Japanse service

Het is sale bij Kintetsu, de Japanse Bijenkorf. Het is bizar druk, vooral op de tassenafdeling. Daar staan drie mannen in uniform zo hard mogelijk de nieuwe prijzen te schreeuwen en iedere klant 600 keer te bedanken voor hun aankoop. Gelukkig hoeven wij alleen naar de cosmeticaafdeling om enorm chique gezichtsreiniger te kopen. Tijdens het wachten smeer ik gedachteloos een heel klein beetje lippenstift op mijn hand om de kleur te zien.

Zodra mijn gastzus aan de beurt is vraagt ze de perfect gekapte en opgemaakte dame of ze iets heeft om mijn hand mee schoon te maken. Ik wordt op een kruk geplaatst en ik moet mijn hand overgeven aan deze dame, die er in opperste concentratie een liter 'whitening cleansing lotion' op smeert. Een flesje kost 50 euro. Er blijkt een kraantje in de designer cosmetica bar te zitten. Na vijf minuten en een enorme wasbeurt wordt mij, via Kuniko, gevraagd of ik zonnebrandcrème gebruik. Ik krijg even grondig 50+++ zonnebrand op mijn vers geschrobde hand. Met een twee tinten lichtere linkerhand verlaat ik, ietwat beduusd, de cosmeticaafdeling.

Donuts

Als je op het punt staat te verhuizen kom je weleens iets bijzonders tegen. Zoals een dagboekje van een bezoek aan mijn gastgezin in Japan in 2010. Deze laatste paar dagen voor mijn nieuwe avontuur is het misschien leuk een aantal passages met jullie te delen.

Na met de anderen iets gegeten te hebben wil ik voor iedereen (dus ook voor thuis) donuts meenemen. Dus ik zeg: Ik wil graag wat donuts kopen. Okee, ik vraag welke ze willen: moeilijk, moeilijk, Japans, donuts worden gekozen. Ik pak mijn portemonnee: no-go. Druk schuddende hoofden, nee nee, dat hoeft niet. Maar ik wíl het graag. Nee, nee! De donuts worden met licht geweld ontvreemd. Gastbroer betaalt. Mijn gastzus wijst naar ieder van ons vieren. "Family" zegt ze.

Stukje frustratie

Goed, het onderstaande komt uit een mail waarin ik mijn frustratie van het afgelopen uur even wilde delen.

Toen bedacht ik dat ik het ook wel even met jullie wilde delen, gezien het redelijk mijn 'problemen' met deze faculteit verwoordt, al is het natuurlijk een tijdelijke uitbarsting en slaat het spreekwoordelijk op Kaas.

Ik had net een afspraak met de docente die onze lessen overgenomen heeft nadat onze professor ons, onaangekondigd, verliet. Tijdens de afspraak besproken wij mijn laatste essay, dat ik als draft bij haar had ingeleverd. (dat essay waar mijn vorige post ook al over ging) Ik ben er zelf helemaal niet tevreden over, maar toch is het vervelend te horen dat er je toch nog wel 3 dagen aan moet zitten. Hence, frustratie:

Ik ben n beetje klaar met al dat universitair gezeik van dingen onderbouwen en verwijzen en blablabla. Maar goed dat ik niet nog een HELE SCRIPTIE moet schrijven...

en om het even helemaal BELACHELIJK te maken ging ze me vragen of ik wel de religie defenitie van Geertz zou willen gebruiken, omdat daarin staat dat religie iets is dat omkleed is met 'such an aura of factuality' dat het 'uniquely realistic' lijkt. Ze vroeg of ik me daarmee wel wilde associeren, zo'n definitie, want veel gelovige mensen zouden het daar mee oneens zouden zijn ofzo, ze vond het een beetje controversieel.

DAT is de definitie die IEDERE zichzelf respecterende social scientist gebruikt om religie te definieren. Geertz is een KONING en het leek gewoon alsof zij hem niet kende, en ik moet een stukje van de definitie uitleggen in mn essay omdat zij niet wist wat ik ermee bedoelde. WAT!?

GEERTZ!

omg...

Dus toen ze dat vroeg (of ik me daarmee wel wilde associeren) keek ik haar heel serieus aan en zei: Yes.

sja...misschien had ik een punt moeten maken en op mn stoel moeten gaan staan en een gigantisch verhaal moeten houden over hoe belachelijk theologisch deze faculteit is en dat ik zeker niet mijn essay ga 'censureren' door Geertz eruit te halen. Be-la-che-lijk.

En toen kwam er wéér iemand langs :)

Naast de redelijk opkomende essay stress is er hier gelukkig altijd nog wel iets SOGgends te beleven. Zoals bijvoorbeeld het bezoek van de 15 jarige zoon van mijn moeders beste vriendin (het klinkt ingewikkeld, maar dat is het niet).

Reynier had al sinds ik hier ging wonen tegen zijn moeder gezegd dat hij bij mij zou komen logeren. Moeders had mij dus maar even daarvan op de hoogte gesteld en voilá: het werd geregeld.

Ik zou hem zondagochtend ophalen op het vliegveld, dus ik bedacht fijn budget-wise met de bus heen te gaan en met de taxi terug te komen. Mijn bus was natuurlijk te langzaam, ik miste mijn aansluiting en Reynier was te vroeg...lekker dan. Hij belde me toen ik midden in het centrum van Glasgow op mijn tweede bus stond te wachten.

Sja...ik kan er pas met 20 minuten zijn, terwijl hij met 10 minuten met een taxi bij mij thuis is. Dus ik vraag hem of hij geld heeft voor de taxi: "ja natuurlijk". Okee, ik stuur hem mijn adres in een smsje en ren naar de metro om weer naar de West End te komen. Vanaf het metrostation zal ik dan wel een taxi naar huis nemen. Hopelijk ben ik er dan tegelijkertijd met hem. In het metrostation (waar ik normaal nooit bereik heb...danku kosmos) gaat mijn telefoon: "eh dat adres moet ik nu wel hebben, want ik zit in de taxi en we zijn al bijna bij de West End". Smsje is dus nooit aangekomen..na wat taal moeilijkheden en herhalingsoefeningen begrijpt de taxi chauffeur dan eindelijk waar hij heen moet. Gelukkig net op tijd, want daar is mijn metro.

Aangekomen op Byres road is daar geen taxi te vinden....goeie, danku kosmos. Ik begin dus de 20 min wandeltocht naar huis, en wordt (vlak voor de RBS, danku kosmos) gebeld: "eh...we zijn er bijna maar ik was even vergeten dat ik alleen euro's bij me heb, en geen ponden"

Oh

Gelukkig stopt de taxi en geeft Reynier maar als laatste redmiddel de telefoon aan de taxi chaufffeur: "Hiya, I'm really very sorry bu the boy seems to no have any pounds on 'im. Could you maybe, please, take 'im down to Byres' so you cou take both of us up an I can pay for his ride?"

"Sure love, where are ye?"

Pff...

Dus, geld uit de pin, wachten op de taxi. Krijg ik een sms van mn moeder: "Hoi! Margriet (moeder van R) en ik zitten lekker aan de koffie. Alles goed gegaan? Hebben jullie elkaar al gevonden?"

Goeie, kosmos.

"Eh..we zitten nu even in een stressvolle situatie, als je me over een half uur in mn kamer belt hoop ik er te zijn...."

En daar is de taxi. *zucht*

Reynier is onder de indruk van mijn schotse accent, hij had geen woord van de arme man verstaan, haha.

Goed, gelukkig staat dit redelijk stressvolle begin niet symbool voor al zijn dagen hier :) Het was super leuk. Voetbal en rugby gekeken, de stad bekeken, botanics, uni, filmpje gekeken in de hoogste bios van eurpa, bij Annemieke en Duncan gegeten en een dag een mini tour van Schotland gedaan onder leiding van mijn lieve college genote Shannie.

Die dag is trouwens en blog op zichzelf waard, zij blijkt echt in het mooiste huis OOIT te wonen! Met een uitzicht waar ik in het donker al van ging kwijlen, alsook van de Aga...

Ik hoop er nog eens naartoe te kunnen om met daglicht foto's te maken, hier eventjes eentje in de schemering:

Wow....de jongste zoon heeft ons ook even in zijn (ZIJN, ja) giga zwarte jeep met MEGA geluidssysteem terug naar Glasgow gereden.

De terugweg woensdag naar het vliegveld ging trouwens een stuk soepeler, haha.

The infamous Sub-Pub-Crawl

Met Karen en Marieke na de schotse pizza :)

Zie het voor je:

Éen metrolijn, vijftien metrostations, dus vijftien pubs, één middag.

De metro hier houdt er om 11 uur mee op, dus als je een metro kroegentocht wilt kunnen afmaken moet je om 2 uur smiddags beginnen.

Op zich al bizar om te bedenken dat íeder metro station, of ie nou in een woonwijk of naast een snelweg ligt, hier binnen 100 meter een pub heeft...Britten.

De regels zijn simpel (en toch erg ingewikkeld soms):
* In iedere pub moet je een alcoholische drank tot je nemen.
* In de metro mag je niet zitten en niets vasthouden behalve de mensen met wie je op de crawl bent.

Variaties hierop zijn: deze metro rit op één been, of hangend aan de stang zonder dat je voeten de grond raken.

Topdag.

Mijn Finse vriendinnetje Meri was jarig, dus dat was een goede reden om ons met 15 mensen op 15 pubs te storten. Ik had me voorgenomen een 'paar' pubs mee te gaan en me daarna weer op mijn essay te storten. Na 9 pubs heb ik het opgegeven en zijn Karen en haar vriendin die over was, Marieke, gaan eten bij een italiaans restaurant in de stad.

Er zijn véél foto's gemaakt die dag. Niet met mijn camera though, dus ik steel van anderen :)

Just hangin' on the subway...

Ibrox stadium bar

Met Fredrik en Abby. (Abby! You're in my blog! Hullo! :P)
And yes I stole your pictures...if only because they're hilarious. Didn't take the worst ones though :)

Jarige Meri en Abby

Kennen we deze nog?

Kennen we deze nog?









Ja? Herinneren we ons de boosaardige huisbaas die vertikte ons honderden jaren oude dak te vernieuwen, waardoor wij met lekken, duiven, maden, afbrokkelende muren en advocaten te maken kregen?
(wees gerust, de dode duiven en maden foto's zal ik niet plaatsen...)


Mag ik u dan nu voorstellen aan.......*tromgeroffel*

De Schotse Versie:

Knap, vindt u niet? Een stuk creatiever dan die in Leiden, gezien dit gebouw uit 2002 dateert en wij op de begane grond wonen, met 3 verdiepingen boven ons.



Kudo's voor het water, dat trouwens ook in de afgelopen twee weken al acht verschillende dagen niet warm wilde worden.
De vriendelijke heren van E-on, die wij afgelopen week al drie dagen over de vloer hebben gehad, hebben morgen weer iets nieuws om naar te kijken.



Minder kudo's voor de Senior Resident die boven ons geen overstromend bad aantrof en ons dus adviseerde de lampen in de gang zolang maar uit te laten. Want water en electriciteit is vaak geen gezellige combo.



Wanneer denkt u dat het gemaakt kan worden? We'll call someone, but it's Sunday.
En daar gingen ze weer.
Daaaag, tot morgen.

Random Update

Vandaag is De Grote Aankomstdag van alle eerstejaars. Er staan 40 auto’s voor onze flats waar ouders met zenuwachtige achttien jarigen uitklimmen.
Ik voel me al alsof ik hier thuishoor en probeer geruststellend naar de bange gezichtjes te kijken. "Don’t worry! You’ll be fine."
Papa en mama kijken ondertussen of ze vanaf beneden kunnen zien welk van de identieke ramen nou van zoon- of dochterlief zal zijn.

Zo.

Daar zit je dan…eerste momentje rust na vier dagen hectische nieuwigheid. Vreemd genoeg is dit ook het eerste moment waarop de zon vrolijk je kamer in schijnt.

Ja, denk je dan, nu kan ik even iets typen dat voor ‘de mensen thuis’ misschien interessant zou kunnen zijn.

Dan denk je na over de afgelopen dagen, over het ontmoeten van een absurd aantal mensen van een absurd aantal verschillende landen, over verhuizen naar een ander land, over intrekken in een nieuwe kamer etc. etc.

Maar alles vliegt eigenlijk nog door je hoofd…waar moet ik beginnen, wat moet ik vertellen?

Geen idee :)

Ik zou wel van iedere gebeurtenis een blog willen maken, maar dat slaat ook weer nergens op.
Een goed verhaal zit er dus niet in vandaag. Daar moet ik toch echt wat rustiger voor zijn denk ik. Alleen random zinnen komen in me op eigenlijk…daar moet je het maar even mee doen.

Het is Gezellig

Ik ben nog steeds Verkouden

Ik heb een Fiets (Maar durf nog niet zo veel. Ze rijden hier aan de verkeerde kant van de weg...)

Mijn nieuwe kamer is Fijn

Ik heb nu een Adres en een Telefoonnummer

Ik Hou van mijn Badkamertje

Het is Druk

Ik heb het Leuk

Mijn kamer is Blauw

Ik heb nu 2 Huisgenoten (Nick en een nieuwe Chinese. ((Jin! Ze komt ook uit Sichuan)) Ze is er pas sinds vannacht en is erg verlegen)

Ik Vermaak Me Prima







Frouk! Ik zal voor je vragen over de eekhoorns :P

Wie de schoen past...

Ergens aan de westkust van Schotland staat een fort. Er staan daar een hoop forten trouwens, maar ik bedoel die ene waarover in de Lonely Planet staat dat je er een schoenafdruk kunt vinden van Mary Queen of Scots. De legende wil dat diegene waarvan de schoen in de afdruk past de volgende ‘Queen of Scots’ zal zijn.

Mooi verhaal. Daar wil ik heen.

Februari 2008

“Nee...serieus!”
Vanachter de rots rechts van me komt een beduusd “Hè, wat?”
“Hij past! Echt, écht!”
“Hoe vreemd....haha! Nou, wanneer kom je je koninkrijk opeisen?”

“September?”

We hebben de slappe lach. Logisch ook, want ik was bij het kasteel hiervoor al op mn reet van de heuvel afgegleden. Per ongeluk natuurlijk....het regent hier weleens. Nu sta ik dus met mijn modderschoen en zeiknatte broek precies in die schoenafdruk.
Lollig.

Na een lang weekend regen, dooie fazanten aan een touwtje en dagdromen over afstuderen in een Harry Potterkasteel was de beslissing in mijn hart eigenlijk al gemaakt. De wel/niet/wel/niet discussie in mijn hoofd wordt nog steeds gevoerd. Het enige verschil met februari is dat het nu wél gaat gebeuren. Ik ben klaar in Leiden, daar aangenomen, volgende maand is het zover. De discussie gaat nergens meer over. Behalve dan misschien over of ik zin heb om te gaan of niet.

Natuurlijk heb ik zin om te gaan. Wie wil er nou niet een jaar in het buitenland studeren?
Schotland ís niet ver. Glasgow is leuk. Studeren is fijn.
Weggaan uit Leiden is niet fijn. Mijn studentenkamer opzeggen en terugverhuizen naar mijn moeder is vreemd. Een zee tussen mij en mijn vriendje is niet leuk.
Ach het is maar een jaar, en dat gezeik met de huisbaas was ik toch al lang zat. Met die dode duiven, verstopte afvoeren, muizengifhopen en kraakvloeren ben ik eigenlijk ook wel klaar.
Maar mijn huisgenoten zijn zo lief. En ik voel me zo thuis in Leiden. Misschien is het daar wel helemaal niet zo leuk als hier...

Zo gaat het altijd, dat hoort, is menselijk. Toen ik naar Japan ging had ik dat ook. In de laatste maand voordat je weggaat wisselen dolblij enthousiasme en huilerige melancholie elkaar af.
Boeie.
Zo gaat dat. Dat is normaal.
Als ik er eenmaal ben heb ik de tijd van mijn leven.

Tuurlijk.